Nowy model, który sprzedawany ma być jako Mitsubishi eK Wagon i eK Custom oraz Nissan DAYZ i DAYZ Highway STAR, to pierwszy wspólny projekt spółki joint venture NMKV. Model ten ma umocnić pozycję obu marek w segmencie najmniejszych samochodów osobowych.

W fabryce w Mizushimie spotkali się Osamu Masuko – prezes Mitsubishi Motors , Toshiyuki Shiga – dyrektor generalny Nissana, oraz Junichi Endo – dyrektor naczelny NMKV, którym towarzyszyli zaproszeni goście oraz 350 pracowników. Podczas spotkania dokonano uroczystego powitania pierwszego egzemplarza nowego modelu, który zjechał z linii produkcyjnej w zaledwie dwa lata od chwili utworzenia spółki NMKV w 2011 roku.

Nowy model powstał na zupełnie innych zasadach, niż typowe produkty OEM, bowiem utworzona przez Mitsubishi Motors i Nissana spółka joint venture (NMKV) na każdym etapie produkcji korzystała z doświadczenia i wiedzy obu koncernów.

Tworząc koncepcję produktu sygnowanego przez spółkę NMKV, którą de facto tworzą przedstawiciele obu firm motoryzacyjnych, starano się zachować niepowtarzalny charakter i odrębność stylistyczną każdej marki członkowskiej. Dzięki połączonej wiedzy i doświadczeniu obu koncernów nowe modele oferują szereg rozwiązań niespotykanych dotąd w segmencie pojazdów klasy minicar. Należy tu wspomnieć o najniższym w tym segmencie zapotrzebowaniu na paliwo, układzie automatycznej klimatyzacji obsługiwanym przy pomocy ekranu dotykowego (pierwszy minicar na rynku z takim wyposażeniem) oraz wnętrzu wykonanemu z przyjemnych w dotyku materiałów.

Nowy minicar zaprojektowany przez NMKV, czyli spółkę joint venture powołaną do życia przez Mitsubishi Motors i Nissana, korzysta z bogatej wiedzy i doświadczenia obu marek i jednocześnie zachowuje indywidualne cechy każdej z nich. „To efekt współpracy nowego rodzaju, która stanowi unikalne rozwiązanie w skali całego przemysłu”, podczas uroczystości powiedział Toshiyuki Shiga, dyrektor generalny Nissana. „Współpraca trzech firm będzie trwać, a naszym celem jest dominacja Mitsubishi Motors, Nissana oraz NMKV w japońskim segmencie małych samochodów.”

„Współpraca ta umożliwiła nam wymianę doświadczeń oraz udoskonalenie procesów projektowania i produkcji, co z kolei pozwoliło nam stworzyć produkt, który może z powodzeniem konkurować z wiodącymi markami japońskiego segmentu minicar. Tym samym chcielibyśmy wyraźnie zaznaczyć swoją obecność w tym sektorze rynku motoryzacyjnego w Japonii,” wyjaśnił Osamu Masuko, prezes Mitsubishi Motors. „Planujemy dalsze zacieśnienie współpracy z firmą Nissan.”

„Bardzo cieszy mnie uruchomienie produkcji pierwszego modelu stworzonego przez NMKV. Proces planowania oraz rozwoju produktu w spółce typu joint venture był dla nas zupełnie nowym doświadczeniem. Dzięki zaangażowaniu i sile całego zespołu udało nam się wypracować nową strategię współpracy. Nadal produkować będziemy znakomite samochody, które nie mogłyby powstawać bez udziału trzech firm członkowskich,” wyjaśnił  Junichi Endo, dyrektor naczelny NMKV.

NMKV już pracuje nad następnym modelem. Ma to być kolejny minicar o nadwoziu kształtem zbliżonym do kombi, który w salonach prawdopodobnie pojawi się na początku 2014 roku.

Mitsubishi Motors i Nissan planują systematycznie poszerzać swoją ofertę w segmencie samochodów klasy minicar, jednocześnie zacieśniając współpracę poprzez swoje zaangażowanie w spółkę NMKV.

Model inspirowany pojazdem Batmana został pokryty czarnym, matowym lakierem, wykończonym z zewnątrz czerwonymi pasami biegnącymi w dolnej części nadwozia oraz wokół rantów 18-calowych obręczy aluminiowych. Dopełnieniem całości są symbole nietoperza umieszczona na atrapie chłodnicy i w tylnej części pojazdu pod prawym reflektorem. Podobne logotypy pojawiły się również wewnątrz pojazdu na progach wejściowych oraz przednich i tylnych zagłówkach.

Ciekawym dodatkiem są też specjalne projektory, które wyświetlają symbol nietoperza w kabinie pasażerskiej na podsufitce oraz na zewnątrz pojazdu wokół zewnętrznych lusterek (projektory umieszczone pod lusterkami).

Wszyscy pamiętamy jak w 2002 roku na światowy rynek wkradało się miejskie auto z koncernu Nissana i nie ukrywajmy było to auto typowo damskie. Micra (K12), bo to o niej mowa, doczekała się swojej młodszej siostry, która w porównaniu do swojej poprzedniczki znacząco zmieniła swój wizerunek. Nadal jest to samochód typowo miejski, ale kształtem jakby wypośrodkowany pomiędzy małym kobiecym wozidełkiem na zakupy, a autem dla faceta, który chce się zmieścić swoim samochodem w ciasne miejsce parkingowe. Ale czy na pewno My, przedstawiciele niby też brzydszej płci zdecydujemy się na zakup tego „mieszczucha”, czy to auto naszych miejskich marzeń?

Stylistyka

Mimo, że Nissan poczynił zmiany w wyglądzie Micry (K13) starając się wypośrodkować jej wizerunek, żeby trafić w jak największą liczbę klientów, to nadal wyczuwam, że jest to auto skierowane w gust kobiety. Pomijam już to słodkie, zalotne spojrzenie jakie rzuca na nas Micra i ten jej filigranowy kształt. Ale ten kolor?! Czy na pewno każdy facet chciałby mieć samochód w kolorze ciemnego fioletu? Nie wydaje mi się. Ogólnie sylwetka Micry usłyszała pod swoim kątem wiele zarzutów, m.in., że jej kształty z typowo kobiecych stały się całkowicie nijakie. W sumie to i racja no ale moim zdaniem, tak jak już wspominałem, jest to wypośrodkowanie wyglądu, żeby trafić do jak największej rzeszy klienteli. Poza tą nijakością osobiście nie mam Micrze nic do zarzucenia. Mimo swoich poglądów postanowiłem zasięgnąć opinii kobiety. W zasadzie jej odpowiedź, a zarazem stwierdzenie wypowiedziane bez chwili zawahania było dla mnie bezcenne – „samochód typowo kobiecy, do miasta i na małe zakupy”. Czy ktoś ma jeszcze jakieś wątpliwości co do sylwetki Micry? Bo ja już nie.

Wnętrze

W środku podobnie jak na zewnątrz, po kobiecemu, ale trochę… chłodno. Taki wrażenie towarzyszyło mi przez cały okres testu i na pewno to nie było wrażenie wywołane przez klimatyzację. Takiego samego zdania była oceniająca ten samochód kobieta. To wszystko za sprawą zastosowanych materiałów, dokładniej mówiąc strasznie twardych, czarnych plastików. Za to plusem są bardzo logicznie i przejrzyście rozmieszczone przyciski do obsługi klimatyzacji, radia i uwaga, nawigacji. Widoczność również jest bardzo dobra, mogę nawet pokusić się o stwierdzenie, że we wnętrzu czułem się jak w akwarium. Ale to nie jest złe, bo mamy pełną wiedzę na temat tego, co się dzieje dookoła nas. Fotele są mało wygodne, a ich trzymanie boczne pozostawia wiele do życzenia. Natomiast fotel kierowcy wyposażony jest dodatkowo w podłokietnik, czyli taki miły wygodny akcent. Wiele osób może narzekać na kierownicę, nie na jej wykończenie, które w porównaniu do reszty plastików jest całkiem przyjemne w dotyku, ale ze względu na możliwość ustawienia. Regulacja „kółka” tylko i wyłącznie w pionie to jednak za mało dla niektórych, ale mi w zupełności wystarczyło do zajęcia wygodnej pozycji za kierownicą. Zadbano za to o odpowiednią ilość schowków (przed samym pasażerem znajdują się 2 schowki), a oprócz tego na konsoli środkowej znajdziemy niewielką półkę na drobiazgi, a u jej dołu miejsce na napoje. Niestety negatywnie musimy ocenić przestronność, która na tle konkurencji wypada raptem dostatecznie. Szczególnie jeśli mówmy tutaj o przestronności na tylnej kanapie. Przede wszystkim narzekać będą mogły wysokie osoby, dla których będzie brakowało miejsca na nogi. Bagażnik również nie należy do największych. Przy pełnym zapakowaniu wnętrza do dyspozycji mamy 265 litrów pojemności kufra. Po powiększeniu jego rozmiar również nie jest oszałamiający bo to raptem 605 litrów. Ale nie zapominajmy, że to tylko auto miejskie, a nie transportowiec.

Silnik i właściwości jezdne

Jak na razie nowa Micra produkowana jest z tylko jednym silnikiem, mianowicie 1.2 litra pojemności i 80KM mocy osiągane przy 6000 obr./min. Ciut większe pole manewru mamy co do wyboru przekładni, bo Micra takowe posiada dwa. 5 stopniową manualną skrzynię biegów lub automatyczną skrzynię CVT. My mieliśmy okazję testować tą drugą. Jakie wrażenie? Bardzo pozytywne. Skrzynia działa bardzo przyjemnie, nie odczuwamy jakiegoś nerwowego szarpania przy zmianie biegów, a przy tym jest bardzo wygodnym rozwiązaniem, patrząc pod kątem zatłoczonych ulic dużych aglomeracji. Co do osiągów to Micra pierwszą setkę osiąga w 14,5 sekundy, a jej średnie zapotrzebowanie na benzynę w mieście mieści się w granicy 7 l/100 km. Układ kierowniczy moim zdaniem nie wypada najgorzej. Micra prowadzi się pewnie, a sam układ kierowniczy jest precyzyjny. Dodając do tego niewielki promień skrętu wynoszący 4,65 metra oraz łatwość w poruszaniu się i parkowaniu w ciasnych miejscach, to Micra szybko stanie się naszą ulubienicą w pokonywaniu miejskich ulic. Przedniemu zawieszeniu nie mogę nic zarzucić, dobrze zbiera kolejne nierówności naszych dróg, natomiast tyle mogłoby być bardziej ciche.

Podsumowanie

Podsumowując całość, i rozważając wszystkie za i przeciw oraz biorąc pod uwagę wszystkie czynniki, którymi będziemy się kierować przy wyborze naszego „mieszczucha” to mimo tych niedociągnięć Micra zasługuje na uwagę. Jeśli zechcemy porównać nową Micre z konkurencją z Japonii lub Niemiec to przyznam szczerze, że na moje oko wcale ona nie odstaje. Chociażby stosunek ceny do wyposażenia bardzo pozytywnie mnie rozczarował. 54.300 zł za auto miejskie z automatyczną bezstopniową skrzynią biegów, klimatyzacją, automatycznymi szybami i elektrycznymi lusterkami to na mój gust wcale nie tak dużo. I jeżeli decydujesz się na zakup auta z przeznaczeniem tylko do miasta, to w 100% polecam zakup Micry w wersji Acenta z bezstopniową skrzynią CVT.

W dniu dzisiejszym zaproponujemy Państwu perełkę wśród dostawczaków. Mowa o Nissanie NV200 w wersji Furgon. Oprócz testowanej dzisiaj wersji dostawczej, na rynku dostępna jest również wersja osobowa. My jednak przyjrzyjmy się użytkowemu typu tego auta. Nasza NV200-ka weszła do oferty sprzedażowej Nissana w 2010 roku, jako następca modelu Kubistar. Po raz pierwszy auto zostało zaprezentowane w 2007 roku jako NV200 Concept. Praktycznie od razu po wejściu do masowej produkcji, NV200 został zwycięzcą plebiscytu Van of the Year 2010 wg magazynu „Professional Van and Light Truck Magazine” o czym handlowcy dumnie informują umieszczając naklejkę z tytułem na tylnych drzwiach auta.

Stylistyka

Nissan postanowił wejść w rynek lekkich aut klasy kombi. W testowanym przez naszą redakcję modelu NV200 Furgon bez trudu znajdziemy podzespoły używane w innych autach japońskiego producenta. Nissan NV200 bazuje na płycie podłogowej B, stosowanej między innymi w Micrze. Ten sprawdzony element stosowany jest z powodzeniem także w autach innych producentów, między innymi w Dacii Logan Van, którą również mieliśmy okazję testować. Przednia część auta swoim designem wpasowuje się w odświeżoną stylistykę marki lecz wystarczy jeden rzut oka na linię boczną, aby rozpoznać klasyczne podejście projektantów do aut tej klasy. Wersja Furgon, którą dla Państwa recenzuję, wyposażona jest w przesuwne drzwi boczne części bagażowej auta, które znajdują się po obu stronach. Z tyłu tradycyjnie otwierane drzwi z blokadą w połowie otwarcia, którą możemy bez problemu odblokować. W wersji dostawczej, w przeciwieństwie do wersji osobowej, nie znajdziemy szybek okiennych w bocznych ścianach przestrzeni bagażowej. Zostały jednak te w drzwiach, tak bocznych jak i tylnych. Poziom siedzisk umiejscowiony jest stosunkowo wysoko. We wsiadaniu pomogą nam progi auta.

Wyposażenie

Testowa NV200-ka posiada duże wygodne siedzenia. Pozycja za kierownicą nie męczy kierowcy nawet przy dłuższych trasach. Same wnętrze jest dosyć ubogie, jak na najbogatszą wersję Comfort. Brakuje tu multimedialnej kierownicy, z pewnością przydałaby się również wbudowana nawigacja znana z innych aut japońskiego koncernu, między innymi w Micrze. Za naszą prostą kierownicą znajdziemy jedynie manualny zegar prędkościomierza. Po jego prawej stronie mały ekranik komputera pokładowego pokazujący między innymi średnie spalanie oraz stan paliwa w baku. Sama kierownica regulowana jest tylko w płaszczyźnie pionowej. W części osobowej nie znajdziemy zamykanego schowka, jedynym miejscem gdzie możemy coś schować przed pasażerem jest skrytka, która znajduje się między fotelami a jej górna część służy za mały stolik np. na smartphona.

Podczas jazd testowych nasze graty znajdowały się w uchwytach na napoje, gdyż półka, która znajduje się w miejscu gdzie powinien znajdować się schowek jest niezbyt poręczna. Kolejnym i ostatnim miejscem, gdzie możemy ulokować drobiazgi, są kieszenie w drzwiach kierowcy oraz pasażera. Suma summarum dało się odczuć małej ilości schowków. Kolejną rzeczą, która powinna być a jej nie ma, jest podłokietnik. W środkowej części deski rozdzielczej znajduje się radioodtwarzacz CD (Posiadasz płyty zapisane w formacie MP3? Muzyki nie posłuchasz…). Pod nim znajdują się pokrętła sterowania klimatyzacją oraz włącznik podgrzewania tylnej szyby.

Silnik i właściwości jezdne

Oferta silnikowa producenta jest bardzo skromna. Do wyboru mamy jedynie dwa silniki. Benzynowy 1.6 o mocy 109 koni mechanicznych lub obecny w naszej testówce turbodiesel o pojemności 1461 cm3, dysponujący mocą 85KM. Nasz dostawczak wyposażony jest w pięciobiegową manualną skrzynię biegów. Napęd przenoszony jest na przednią oś. Samym autem podróżuję się znośnie, jednak przy załadunku maksymalnej dopuszczalnej wagi dość odczuwalna jest niezbyt wielka moc silnika. Na plus zasługuje oszczędne spalanie. W cyklu mieszanym osiągnęliśmy poziom 5,5 litra na 100km. Jadąc po trasie auto paliło jeszcze mniej, a mianowicie 4,3 litra oleju napędowego oczywiście na dystansie 100km. Nissan NV200 w wersji z silnikiem 1,5 dCi rozpędza się do pierwszej setki w 13 sekund by osiągnąć prędkość maksymalną przy 158 km/h. Auto to, w przeciwieństwie do swojego koncernowego kolegi, Nissana Navary, jest proekologiczne. Emisja CO2 wynosi jedyne 137 g/km.

Podsumowanie

Testowana przez nas wersja Comfort tego auta to wydatek 69 864zł. Za tę cenę dostajemy dodatkowo: klimatyzację, poduszkę bezpieczeństwa dla pasażera, radioodtwarzacz, centralny zamek, elektrycznie sterowane lusterka oraz szyby, lampy przeciwmgłowe oraz lakierowane kołpaki. Czy coś z tej listy moglibyśmy pominąć? Chyba nie, dlatego wersja podstawowa, która kosztuje 14 000zł mniej jest moim zdaniem naprawdę podstawą, na której możemy zbudować swoje auto.

Nissan Navara posiada ugruntowaną pozycję na rynku. Od 1986 roku, kiedy to miała miejsce premiera pierwszej wersji, samochód przeszedł wiele zmian i poprawek. Testowana przez naszą redakcję Navara to już trzecia generacja tego modelu, która dodatkowo przeszła face-lifting w zeszłym roku. Niegdyś auto do pracy w trudnym terenie, dziś często jako samochód służbowy dyrektora korporacji. W czym ten japoński pickup jest lepszy od konkurencji z Niemiec i Ameryki? Spróbujemy znaleźć odpowiedź na to pytanie w dzisiejszym teście.

Stylistyka

Pod względem stylistycznym testowana Navara nie odbiega zbytnio od innego modelu widniejącego w ofercie Nissana – Pathfindera, jednego z większych aut marki. Nadwozie naszego samochodu obfituje w kanciaste linie, masywne przetłoczenia oraz nadkola. Powoduje to, że Navara wygląda bardzo bojowo. Linia boczna nie wyróżnia się od linii pozostałych aut w tej klasie, jest niemal identyczna do linii bocznej Toyoty Hilux. Mimo, że auto jest japońskie, to wszystkie elementy są wielkie i masywne, niczym w amerykańskich autach. Duże szyby boczne spełniają dwie funkcje – są częścią masywnego wyglądu oraz poprawiają widoczność kierowcy. Maska auta opada na ogromny, chromowany grill, który zamontowany jest na równie wielkim zderzaku. Na obu końcach atrapy zamontowane są klosze lamp. Tył Navary to przede wszystkim listwa zderzaka pokryta chromem. Zderzak ten chroni nie tylko auto, ale również ładunek, który przewozimy na pace. Wymiary przestrzeni bagażowej naszej Navary to: 1611 mm / 1560 mm / 457 mm (długość, szerokość, wysokość), a jej pojemność to 1148 litrów przy zamkniętej przykrywie. Moim zdaniem jest to wartość wystarczająca zarówno do pracy przy przewożeniu mniejszych ładunków budowlanych, jak również dla osób, które będą taką przestrzeń wykorzystywać w inny sposób.

Wyposażenie

W porównaniu z poprzednią generacją, kabina testowanej Navary zyskała na przestronności, głównie dzięki powiększonym wymiarom nadwozia. Zmianie uległa także stylistyka wnętrza. Z prostej, typowej dla aut roboczych stała się bardziej miła i przytulna, wzorowana na modelu X-Trail. Wykończeniowcy zadbali o dobrej jakości materiały oraz staranne wykonanie kabiny. Na uwagę zasługują elektrycznie sterowane fotele. Zostały wyposażone w osiem konfiguracji ustawienia. Kabina ponadto posiada wiele skrytek i zakamarków. Po zajęciu pozycji kierowcy na pierwszy rzut oka idą bardzo proste i czytelne zegary. Znajdują się one za multimedialną kierownicą, która posiada 12 dodatkowych przycisków do sterowania komputerem pokładowym oraz tempomatem. Ekran komputera został umieszczony w standardowym miejscu dla Nissanów, czyli górnej środkowej części deski rozdzielczej. Pod nim znajdziemy rozszerzone przyciski i pokrętła sterujące między innymi radiem, nawigacją oraz wbudowanym telefonem. Jeszcze niżej znajduje się obsługa wewnętrznej klimatyzacji auta. Nasza Navara została wyposażona w automatyczną, pięciostopniową skrzynię biegów. Jest to idealne rozwiązanie zarówno do jazd w terenie jak i po mieście.

Bezpośrednio za skrzynią biegów znajdziemy pokrętło do przełączania napędu a obok przyciski: blokada drzwi, wyłączenie systemów kontroli trakcji, podgrzewanie fotela kierowcy, podgrzewanie fotela pasażera. Testowany model posiada wbudowany szyberdach. Dzięki niemu wnętrze auta jest lepiej rozświetlone i nawet wiele czarnych materiałów użytych w wykonaniu nie jest w stanie tego zmienić. Wręcz przeciwnie, wnętrze bardzo dobrze wygląda i każdy czuje się w nim miło.

Silnik i właściwości jezdne

Obecnie w ofercie na polskim rynku dostępne są dwie wersje silnikowe tego modelu. Wysokoprężna jednostka o pojemności 2,5 litra oraz 3 litrowa benzynowa V6-ka o mocy 231 koni mechanicznych. Navara, z która miałem przyjemność spędzić tydzień, wyposażona była w ten pierwszy. Moc 2,5-litrowego turbodiesela została zwiększona podczas zeszłorocznego face-liftingu do 190 koni mechanicznych przy 4000 obr./min. Maksymalny moment obrotowy wzrósł do 450 Nm z 403 w wersji przed liftingiem przy tych samych, co dotąd, 2000 obr./min. Auto zachowuje się pewnie i jeździ precyzyjnie jeżeli jedziemy z prędkością poniżej 100km/h. Po przekroczeniu tej granicy odczuwalne są lekkie drgania kierownicy a także mniej precyzyjne manewrowanie. Średnie spalanie osiągnięte w teście to 10,2 litrów na 100 przejechane kilometrów, a prędkość maksymalna wynosi 178 km/h. Bak ma pojemność 80 litrów, co starcza na przejechanie 750 kilometrów. Testowana Navara nie jest także proekologiczna. Emisja CO2 sięga aż 238 g/km! Mimo wszystko autem jeździ się przyjemnie i to o tym powinniśmy pamiętać.

Bezpieczeństwo

Nissan Navara uzyskał 3 na pięć możliwych gwiazdek w teście Euro NCAP. Mowa tu o wersji z przed liftingu, jednak tej samej generacji. Był to drugi test, podczas pierwszego stwierdzono spóźnione otworzenie poduszek powietrznych po czym 170 000 egzemplarzy musiało przejść akcję serwisową. Obecna Navara pozbawiona jest tej wady. Testowane auto wyposażone jest w sześć poduszek powietrznych (dwie przednie, dwie boczne oraz dwie kurtyny). Masywność auta na pewno zwiększa poczucie bezpieczeństwa i nie są to tylko pozory.

Podsumowanie

Samochody klasy pickup przeżywają swoje drugie życie. Z aut, które według założeń miały służyć do jazdy i pracy w trudnym terenie, stają się luksusowymi SUV-ami, które upodobali sobie ludzie mało związani z pracą fizyczną w błocie i nierównościach. Coraz częściej spotykamy Navarę na parkingu podziemnym galerii handlowej, do której właściciel na pakę zamiast łopat i innych narzędzi ładuje cotygodniowe zakupy spożywcze lub sprzęt RTV/AGD. Moim zdaniem coraz więcej osób decyduję się na zakup tego typu auta nie tyle do pracy, co dla wygody. Nissan Navara jest jednym z tańszych w swojej klasie, ale na pewno nie gorszym. Za cenę niespełna 150 tysięcy zł dostajemy w pełni sprawnego Pickupa.

Jak jesteś podekscytowany? Bardzo? To za mało. Musisz wziąć walizkę pełną narkotyków oraz wykonać skok na bungee aby twój poziom podekscytowania był tak wysoki jak w dziale marketingu firmy Nissan. Dlaczego? Przez nowego Juke. Auto według reklam jest tak ekstrawaganckie, jest jak żaden inny samochód na drodze! Spokojnie chłopcy i dziewczęta, to tylko samochód. Juke jako młodszy brat Nissana Qashqai odniósł olbrzymi sukces, jako jedno z najlepiej sprzedających się aut swojej klasy w Wielkiej Brytanii.

Stylistyka

Ekstrawagancki, niekonwencjonalny wygląd tego auta przykuwa uwagę praktycznie każdej osoby, na drodze której stanie Juke. Osoby odpowiedzialne za projektowanie auta połączyli dwa style nadwozia – SUV oraz Coupe. Potężne, szerokie opony, duży prześwit oraz masywna postawa – dolna część nadwozia to typowy SUV, jednak górna charakteryzuje się sportowym wyglądem. Wysoko poprowadzona krawędź okien oraz opadająca linia dachu, Juke to także rasowe Coupe. Wygląd zewnętrzny auta nawiązuje do szyby kasku motocyklowego.

Wyposażenie

Auto posiada także sportowe wnętrze. Zdominowany konsolą centralną kokpit swoim kształtem przypomina motocyklowy zbiornik paliwa. Dla nabywców Nissana juke przygotowano garść unikatowych rozwiązań. Jednym z nich jest DCS (Dynamic Control System) ,czyli dynamiczny system sterowania. Jest nim centralny moduł wyświetlacza i przyrządów sterujących, z pomocą których kierowca ma możliwość zmieniania trybu jazdy oraz obsługi tradycyjnych funkcji, takich jak np. klimatyzacja. Funkcje modułu jak i kolory zmieniają się w zależności od aktywnego trybu. W trybie D-MODE etykiety przycisków zmieniają się na Normal, Sport oraz Eco. Przypisane nim są tryby jazdy. Różnią się one charakterystyką działania przepustnicy, dostępnością momentu obrotowego, siłą wspomagania kierownicy, a nawet ustawieniami klimatyzacji dopasowanymi do określonych warunków jazdy. Na wyświetlaczu prezentowane są także dane dotyczące pracy silnika i napędu. W trybie CLIMATE na wyświetlaczu prezentowane są ustawienia temperatury a przyciski służą do regulacji nawiewu. Wyświetlacz zmienia swój kolor w zależności od rodzaju prezentowanych informacji. Te dotyczące jazdy to między innymi średnia prędkość, zużycie paliwa oraz czas podróży. Wyświetlacz został zaprojektowany w taki sposób, aby atrakcyjnie podkreślać zaawansowanie technologiczne wnętrza pojazdu. Moim zdaniem to najbardziej ciekawy element całego auta. Nasze auto zostało wyposażone także w radioodtwarzacz CD/MP3 z dużym dotykowym wyświetlaczem, które spełnia także rolę ekranu kamery cofania.

Silnik i właściwości jezdne

Nissan Juke oferowany jest w czterech wersjach silnikowych, trzech benzynowych oraz jednej wysokoprężnej. Sercem testowanego przez naszą redakcję Nissana Juke jest jednostka benzynowa o pojemności 1618cm3 oraz mocy 190 koni mechanicznych przy 5600 obrotów na minutę. Na liczniku prędkość 100 km/h pojawia się po ośmiu sekundach. Średnie spalanie wynosi 6,9 litra na 100km, a prędkość maksymalna auta to 215km/h. Testowany samochód wyposażony był w sześciobiegową manualną skrzynie biegów, która niestety nie jest zbyt precyzyjna. Tym autem po prostu trzeba nauczyć się jeździć. Po dłuższym okresie za kierownicą biegi zaczęły wchodzić dokładniej. Silnik podrasowany został turbosprężarką, co sprawia, że auto o stosunkowo małej pojemności silnika jest bardzo dynamiczne.

Podsumowanie

Nissan Juke – ekscentryczna propozycja dla nieprzeciętnych osób. Wśród klientów dominować będą mieszkańcy dużych miast. Według badań przeprowadzonych przez Nissana, 1/3 osób posiadających nowego Juke będą kobiety. Japoński producent kusi klientów ceną. Za testowany egzemplarz trzeba zapłacić 81 700zł, co przy tak bogatym wyposażeniu oraz bardzo dobrym wykonaniu i spasowaniu elementów jest ceną bardzo atrakcyjną. O ile jesteśmy w stanie zaakceptować nieprzeciętny wygląd, będziemy na pewno zadowolonymi użytkownikami tego auta.